Een Wereld vol Ongemakken

 ---------------WORDT AAN GEWERKT------------------

We leven in een maatschappij vol ongemakken; we moeten ons onder meer houden aan verschillende tijdschema's, het welzijn van een ander en dat van onszelf. Je welzijn en of je op tijd zal komen ligt aan dezelfde ongemakken. Zo kan het zijn dat het allemaal voor de wind gaan, maar op eenzelfde dag kan alles tegenzitten.
Een typisch voorbeeld daarvan is het onverholpen kwijtraken van sleutels; het beinvloed je welzijn zodanig en ook is je planning hiervan afhankelijk. Een niet toegankelijk senitair of een volgende file hebben hetzelfde effect.

Het begrip 'Ongemakken' is erg breed, misschien is het daarom ook een graaggebruikt woord door politica. Onder ongemakken vallen de beperkingen die je worden opgelegd met een zwangere buik, een hooikoorts maar ook het Franse hurktoilet. Plastic ijsblokzakjes, autopech en een pasgeverfde muur vallen alle ook onder dezelfde noemer van Ongemak.
Zeker in de huidige maatschappij waarin alles snel en als vanzelf moet gaan, hinkelt men extra tegen die ongemakken.

Leerlingmentoreren

Met heel wat (ingestudeerd) zelfvertrouwen stap ik de klas binnen. Het is er doodstil, alhoewel de schoolbankjes stuk voor stuk voorzien zijn van een net af-bassisschoolscholiertje. Adem-inhoudend zoeken ze oogcontact met elkaar, afvragend wat zojuist de klas is binnengestapt. Mijn HEMA-tas ploft k neer onder het schoolbord en met een soepele draai richt ik mij tot deze leergierige kinderen. Hoogste tijd voor een overlevingscursus op deze gigantische school!

Tribute to HP

Sinds afgelopen donderdag waan ik mijzelf kort voor het slapen gaan in de meest magische wereld ooit beschreven. Ik maak kennis met de meest gruwelijke en duistere figuren, met ludieke wezens en met erg dappere tovenaars, het is er fantastisch. Vingervlug blader ik door de pagina's heen en ik lees door totdat mijn vermoeide handen het zware boek niet meer kunnen dragen.
Vlak nadat ik het boek heb weggelegd speur ik alert de donkere kamer af op Dooddoeners, anders wel Dementors, sus me gerust en val in slaap. Dromend van magische dingen wens ik vurig dat Zweinstein mij ooit vergeten is toe te laten op de tovernaarsschool, dat deze toelating eens is verdwijnseld met een wat lompere uil of gewoonweg is zoekgeraakt. Elk hoofdstuk bedenk ik in welke afdeling de Soteerhoed mij zou hebben geplaatst en beeld ik me in wat mijn favoriete schoolvak zou zijn geweest. Ik zou beste vriendinnen zijn geweest met Hermelien, de draak hebben gestoken met de grootste pestkoppen van Zwadderrich en zou Beuker zijn geweest bij Zwerkbal, anders wel een ferquent aanhanger van 't team.

Helaas voor mij blijft dit alles slechts bij een spontane stoeipartij met een dreuzel-bezemsteel en de nachtelijke uurtjes met de tovenaarsleerlingen van J.K. Rowling. Zonde, want in mij schuilt absoluut een talentvol Gedaante-verwisselaar. Over slechts enkele hoofdstukken neem ik afscheid van deze magische figuren, en ik kijk hier nu al tegenop.

Speculaas op de Boterham

Dolend tussen duizenden schappen stak haar hand uit naar een pot Speculoos. Haar duim wreef liefkozend over het etiket en aldaar in de supermarkt visualiseerde zij een witte boterham vergoten met het bruinkleurige goedje. Voorzichtig plaatste ze de pot in het binnenste hoekje opdat het niet zou opbotsten tegen de overige weekendschappen, wellicht wat jaloers op het meest favoriete porduct van deze consument of anders wel door het heen en weer zwaaien van de wagen. Tijdens het plaatsen op de toonbank ritste haar nagel langs de ribbels van de Speculoos-dop, alware het een vrolijke noot de cassiere van de chagrijnige grimas te ontdoen. Zelf werd zij daar immers wel vrolijk van. Toen dezelfde Speculoospot in de actie bleek te zijn, kreeg de pot in kwestie vrijwel direct en tweelingpotje. Twee potten voor de prijs van een.

Poezieboekjes.

Terwijl ik over de stoffige grond kruip van mijn kamer, wat af en toe wat weg heeft van een wilde Jungle, kijk ik behoorlijk beschaamd naar het boekje dat ik plotsklaps vond ónder mijn bureau. Het is dan ook niet zomaar een boekje, het is het zorgvuldig bijgehouden poezieboekje van mijn nichtje, waar alleen haar meest dierbaarste zielsverwanten een berichtje voor haar mogen nalaten.

'Dat ik die nog had!' denk ik hardop. Ik blader door de a5-jes die volgeschreven staan met allerliefste versjes en soms een prachtig persoonlijk gedicht bevatten. De schaamte wordt per pagina groter, en bereikt haar hoogtepunt wanneer ik blijf steken bij het versje van haar inmiddels overleden oma. Wat ben ik een slecht mens.
Hoe kan ik dit ooit goedmaken? Het papierwerk gewoonweg in haar handen drukken en oprechte spijt betuigen blijkt geen optie, zoiets durf ik niet. Het houden maakt mijn schuldgevoel nog groter en het verstoppen wanneer ik bij haar thuis ben? Ik weet het niet. Het is de beste uit de drie, alleen moet ik het dán ook niet vergeten!

Lees verder...

Mysterie Slotjes-West

Wekenlang heb ik me toegedekt met beschimmelde afvalresten en heb mijzelf gemanuvreerd binnen een groenig stinkend oppervlak van een halve meter, om zo mijn streven te bereiken: Observeren en te Verklaren. Achteraf gezien was het allemaal meer dan waard, Ik heb het mysterie van Slotjes-West opgelost!

Hoe was het immers mogelijk dat, terwijl andere straten kampten met een overvloed aan afbrekende flora, de stoep aan onze facade constant bleef blinken? De flinkgevulde kliko iedere maandagochtend onopmerkelijk verdween en nog op diezelfde middag pal voor onze deur stond, leeg? Dat wanneer we, teruggekomen van een zware vakantie, onze post keurig gestapeld terugvonden op de keukentafel?

Met een hoofd vol vragen verliet ik elke morgen mijn ouderlijk huis om mij tijdelijk te herbergen op de meest inspireerende locatie, al waren dat de komende 8 uur. En ook elke morgen riep ik uiterst beleefd "GOEDEMORGEN!" tegen de altijd lieflijke buurman, Die rond die tijd zijn dagelijkse ronde door de buurt maakte.

Lees verder...

Netelhof 58

Eigenlijk was zijn enige passie zijn met moeite verzamelde stinkpaddestoelen, die hij regelmatig kocht via sites als E-bay. De trots van de verzameling was als vanzelfsprekend de voormalige zakdoek van Sugerlee Hooper, waar nu inmiddels schalige champignonnen uit voorvloeiden. Gebruikte zakdoeken worden over het algemeen niet voor deze context (her-)gebruikt, maar in zijn collectie werd dit fenomeen als een van alledag beschouwd. Dit was dan ook niet geheel onterecht: Niet veel paddo-teelers kunnen vermelden in de consumentengids dat hun, vaak met liefde geteelde flora voorbroeidt uit ecologische vloeiproducten waar geen chemische ingreep bij te pas komt.

Achter zijn schone maar donkere pand, had de rijke knaap in het geheim een achterstallig schuurtje neergeplaatst.  In dit houten schuurtje was het tropisch warm, je waande jezelf, wanneer je binnentrad, in exotische sferen. Buiten de openingstijden van zijn oorspronkelijke winkeltje om, verdeed de oude man graag zijn kostbare tijd in dit schuurtje, waar hij illegale pratijken uitvoerden met planten die veel weg hadden van brandnetels. De normaal zo knorrige man uit het donkere winkeltje met sigaren en souveniertjes uit Colombia, de man die bekend stond om zijn omvangrijke collectie uit allerlei hande paddestoelen, bloeidde geheel op wanneer hij de deur opende naar het stalletje, zijn Narnia.

De oude man onderhield in dit stalletje zijn eigen zuurverdiende wietplantage, hij tapte energie van het grote industriebedrijf naast hem en verkocht vervolgens zijn allerdierbaarsten aan zijn maten van vroeger en daarop weer hun maten. Hij wist tot het derde decimaal toe de ideale tempratuur op het kweken van de allermooiste plantjes, kende de juiste combinatie van luchtvochtigheid en aardwarmte en zong zijn flora zo nu en dan zelfs toe. Over het algemeen voornamelijk slaapliedjes, maar de allergroenste met de meest gekartelde blaadjes bracht hij een serenade. Op dagen dat hij flinke omzet had gemaakt, verwende hij hen met een prettige, dikke koeien-mestlaag over hun netbesproeide potgrond. En dan even, heel even, meende de oude man dat zijn planten dankbaar naar hem glimlachten, hem beloofde mooie, sterke wietplantjes te wezen.

In zijn vroegere wilde jaren deelde de oude man helemaal geen passie voor drugs, drank of ruige nachten. Integendeel, hij studeerde af met nog niet eens afgeronde achten en het zou niet lang duren totdat hij, als het aan zijn vooruitstrevende, vrijgevochten familie lag, een groot, machtige proffesor was geworden en een verdienste plaats had bereikt in de Quote top 500.

 

Wordt vervolgd.

Lees verder...

Serenade du Soleil

Twee maanden geleden lag ik nog met mijn felgekleurde carribean-zwembroekje aan het strand. Was ik een wedstrijdje kuilen graven met een Duits jongetje dat zijn moeder kwijt was. Stond ik te twijfelen aan de ijscobar totdat de normaal zo vriendelijke man tierde dat ik nu eens op moest schieten met mijn keuze. Was ik me aan het bewitten met apres-soleil voordat ik de zon inging om daarna haast per direct de wilde zee te trotseren, zonder zwembandjes.

Hedendaags maak ik alweer plannen voor de nieuwjaarsduik, ben ik aan het bijkomen van de heftige sinterklaasinkopen en overleef ik elke morgen de consequenties van het geen handschoenen dragen en het fietsen zonder licht. Verslaap ik me 7 dagen in de week omdat mijn tijdsbesef op non-actief staat wanneer het donker is en loop ik alweer met lange mouwen en een dik vest, zonder dat ik er zelf bewust heb voor gekozen. Het leven is wreed, was het altijd maar zomer...

Ik mis mijn foute roze teenslippers met de giga-plastic bloem erop. Ik verlang naar de Zeeuwse kassiere die mij aanspreekt in het Duits zonder dat ik daarom vraag. Ik hunker naar stokbrood en mijn vakantievrienden, ik mis het badmintonnen op de camping, de overvolle chloorzwembaden. Waar zijn de ijsjes die smelten  waarna je het ijs sensationeel kan oplikken van je elleboog? En het zomerblond? Ik mis de bierbeladen open luchtfestivals, de bbq'tjes bij de buurtjes en ik mis het urenlange buitenzitten, luisterend naar vrolijke muziek en een roseetje hangend over de stoel.

Maar gelukkig hebben we de foto's nog.

Lees verder...
Website statistieken